Cło- jest jedną z form podatku nakładanego przez państwo. Istnieją różne rodzaje cła:
- cło importowe- dotyczy towarów przywożonych zza granicy i służyć ma ochronie rodzimych produktów,
- cło eksportowe- nakładane na towary, które są wywożone z kraju. Celem jego jest zachęcenie przedsiębiorców do przetwarzania produktów w kraju.
- cło przewozowe- objęte tym podatkiem były towary przewożone przez kraj (Konwencja Brukselska zakazała stosowania tego cła w 1921 r.).
Cło nie jest wymysłem współczesnego świata. Wprowadzono je już średniowieczu i stanowiło wówczas bardzo ważny aspekt polityki fiskalnej państwa.
Istnieje także inny podział na rodzaje ceł, w zależności od tego, jakie cele przyświecają polityce handlowej:
- cło prohibicyjne: stosowane wówczas, gdy państwo chce zahamować import określonych towarów zza granicy,
- cło protekcyjne: służy ochronie przedsiębiorstw danego kraju,
- cło reglamentacyjne: ma wpływ na handel zagraniczny, na jego strukturę.
Bardzo istotną rolę odgrywa taryfa celna. To właśnie ona określa zestaw towarów, które podlegają ocleniu. Można w niej znaleźć także listę towarów zabronionych oraz tych, które są zwolnione z ceł lub stosowane są wobec nich obniżki.
Generalnie zadaniem cła jest dostarczanie dochodów do budżetu danego państwa. Jednakże istnieją także wady tego rozwiązania. Po pierwsze podnosi ono cenę końcową danego produktu. Może to powodować spadek zainteresowania ze strony konsumentów danym towarem, co w konsekwencji może przyczynić się do wzrostu zainteresowania produktami pochodzącymi z danego kraju, gdyż będą one po prostu tańsze od tych zza granicy. Tak więc cła przyczyniają się do wzrostu atrakcyjności rodzimych produktów, co często może być wyrazem polityki prowadzonej przez obecnie rządzących.
Z biegiem czasu cła zyskiwały coraz więcej krytyków. Pojawiały się głosy namawiające do obniżania stawek celnych ale także do ich całkowitej likwidacji. Przyświecała temu idea wolnego handlu. (Światowa Organizacja Handlu). Zwolennicy likwidacji ceł uważają, że zbyt mocno ingerują one w wolność osobistą konsumentów i na wolny rynek.
Cła bardzo ważną pozycję zajmują w polityce handlowej, która dotyczy wymiany międzynarodowej. Polityka handlowa może mieć charakter polityki wolnego handlu lub też protekcjonizmu (np. poprzez użycie ceł), który prowadzi do wzrostu cen określonych produktów.
kancelaria notarialna wrocław |
panattoni park |
flagi firmowe |
Wólka Kosowska centrum handlowe |
wymienniki ciepła |
chwilówka |
Biuro rachunkowe
|
Komisja Nadzoru Finansowego
Komisja Nadzoru Finansowego- skrót: KNF. Jest to organ administracji państwowej. Jej podstawowym celem jest nadzorowanie całego rynku finansowego w Polsce. Rynek finansowy zaś należy rozumieć jako sektor kapitałowy, bankowy, emerytalny i ubezpieczeniowy.
Do szczegółowym zadań KNF należy między innymi współpraca z ustawodawcą w zakresie tworzenia prawa w zakresie nadzoru finansowego czy podejmowanie wszelkich działań, które przyczynią się do rozwoju rynku finansowego.
Komisja odpowiada bezpośrednio przez Prezesem Rady Ministrów.
Jest to dość młoda instytucja, gdyż powstała w roku 2006. Wówczas przejęła ona kompetencje kilku innych instytucji, które przestały istnieć (Komisja Papierów Wartościowych i Giełd czy Komisja Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych).
Przewodniczący Komisji powoływany jest na pięcioletnia kadencję przez Prezesa Rady Ministrów. Jej skład ( w sumie 7 osób: przewodniczący, dwóch zastępców i czterech członków)jest dość polityczny, gdyż jej członkami są m.in. ministrowie finansów i polityki społecznej lub też wskazani przez nich przedstawiciele czy też przedstawiciel prezydenta. Zastępców przewodniczącego powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek przewodniczącego.
Warto pamiętać, że Komisji nie podlegają takie instytucje jak Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego czy Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa.
Struktura Komisji zbudowana jest na zasadzie Pionów, które przyporządkowane są do określonej tematyki. Obok Pionu Nadzoru Bankowego istnieją także m.in. Pion Nadzoru Rynku Kapitałowego czy Nadzoru Ubezpieczeniowo-Emerytalnego.
Komisja posiada możliwość nakładania kar za złamanie przepisów prawa. Rozpiętość tych kar jest bardzo duża, może wynosić zaledwie 1000zł ale także i 1 milion złotych. Karami upominane są bardzo często Towarzystwa Ubezpieczeniowe, które nie wypłacają odszkodować w określonym terminie. Kary mogą otrzymywać firmy jak i osoby fizyczne.
Komisja Nadzoru Finansowego współpracuje także z instytucjami zagranicznymi. Wchodzi ona w skład Międzynarodowej Organizacji Komisji Papierów Wartościowych.
Monitorując fundusze emerytalne, to właśnie KNF przygotowuje okresowe rankingi OFE. Komisja wspiera także banki przekazując im często swoje rekomendacje odnośnie udzielania kredytów hipotecznych.