Prywatyzajca – jest to proces przekształcania gospodarki państwowej w gospodarkę prywatną, czyli innymi słowy oddanie w prywatne ręce mienia państwowego co oznacza w konsekwencji ograniczenie roli danego państwa w gospodarce.
W Polsce przez wiele lat słowo „prywatyzacja” miało pejoratywne zabarwienie. Mówiło się wówczas o wyprzedawaniu polskiego majątku za grosze w obce, często zagraniczne ręce.
Można wyróżnić trzy podstawowe rodzaje prywatyzacje:
- bezpośrednia: jest ona stosowana głównie przy likwidacji małych i średnich przedsiębiorstw. Jej cechą jest to, że nie wywołuje ona konfliktów społecznych (głównie wśród załogi zakładu), gdyż jest ona często inicjowana właśnie przez pracowników. Efekty tej prywatyzacji są bardzo szybko widoczne.
- pośrednia: czyli inaczej kapitałowa. Dzieli się ją na dwa etapy: w pierwszym z nich firma przekształcana jest w spółkę, która ma 100% udziałów a nastepnie (etap drugi) udziały te są wyprzedawane.
- emisja akcji: dana spółka po prostu emituje na rynek nowe akcje, podwyższając tym samym własny kapitał.
Ekonomista amerykański, Emanuel S. Savas, który od ponad 40 lat zajmuje się prywatyzacją, wyróżnił cztery główne motywy, jakimi kierują się decydenci rozpoczynający procesy prywatyzacyjne:
1) pragmatyzm: państwo, które pozbywa się państwowych firm zmniejsza tym samym swoje obciążenie wynikające z ciągłych dotacji na rzecz danej firmy a przy tym generuje dodatkowe wpływy do budżetu państwa
2) ideologia: niektórzy uważają, że rządzący politycy nie powinni interesować się przedsiębiorstwami, dlatego też nie powinni oni mieć na nie żadnego wpływu.
3) ekonomia: zobowiązania państwa wobec firm państwowych zostają przekazane w wyniku prywatyzacji w prywatne ręce. Wówczas to dany przedsiębiorca musi ponosić koszta z utrzymaniem danego obiektu a więc będzie zależało mu na optymalizacji kosztów z tym związanych.
4) populizm: ten motyw sugeruje, że społeczeństwo demokratycznego kraju powinno mieć możliwość prowadzenia każdego rodzaju biznesu, w tym nawet produkowania energii.
Savas uważa przy tym, że największymi korzyściami z prywatyzacji są: wzrost efektywności danych przedsiębiorstw, zwiększenie dochodów państwa ze sprzedaży, przyciąganie nowych, w tym często zagranicznych inwestycji i zmniejszenie roli państwa w gospodarce.
Prywatyzacja była prowadzona na szeroka skalę w państwach Europy Środkowo-Wschodniej w latach 90. XX wieku.
Praca Wielkopolska |
Kredyty - informacje |
kredyt samochodowy |
deweloperzy Jelenia Góra |
Gdzie wziąć kredyt na dom |
praca
|
Komisja Nadzoru Finansowego
Komisja Nadzoru Finansowego- skrót: KNF. Jest to organ administracji państwowej. Jej podstawowym celem jest nadzorowanie całego rynku finansowego w Polsce. Rynek finansowy zaś należy rozumieć jako sektor kapitałowy, bankowy, emerytalny i ubezpieczeniowy.
Do szczegółowym zadań KNF należy między innymi współpraca z ustawodawcą w zakresie tworzenia prawa w zakresie nadzoru finansowego czy podejmowanie wszelkich działań, które przyczynią się do rozwoju rynku finansowego.
Komisja odpowiada bezpośrednio przez Prezesem Rady Ministrów.
Jest to dość młoda instytucja, gdyż powstała w roku 2006. Wówczas przejęła ona kompetencje kilku innych instytucji, które przestały istnieć (Komisja Papierów Wartościowych i Giełd czy Komisja Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych).
Przewodniczący Komisji powoływany jest na pięcioletnia kadencję przez Prezesa Rady Ministrów. Jej skład ( w sumie 7 osób: przewodniczący, dwóch zastępców i czterech członków)jest dość polityczny, gdyż jej członkami są m.in. ministrowie finansów i polityki społecznej lub też wskazani przez nich przedstawiciele czy też przedstawiciel prezydenta. Zastępców przewodniczącego powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek przewodniczącego.
Warto pamiętać, że Komisji nie podlegają takie instytucje jak Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego czy Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa.
Struktura Komisji zbudowana jest na zasadzie Pionów, które przyporządkowane są do określonej tematyki. Obok Pionu Nadzoru Bankowego istnieją także m.in. Pion Nadzoru Rynku Kapitałowego czy Nadzoru Ubezpieczeniowo-Emerytalnego.
Komisja posiada możliwość nakładania kar za złamanie przepisów prawa. Rozpiętość tych kar jest bardzo duża, może wynosić zaledwie 1000zł ale także i 1 milion złotych. Karami upominane są bardzo często Towarzystwa Ubezpieczeniowe, które nie wypłacają odszkodować w określonym terminie. Kary mogą otrzymywać firmy jak i osoby fizyczne.
Komisja Nadzoru Finansowego współpracuje także z instytucjami zagranicznymi. Wchodzi ona w skład Międzynarodowej Organizacji Komisji Papierów Wartościowych.
Monitorując fundusze emerytalne, to właśnie KNF przygotowuje okresowe rankingi OFE. Komisja wspiera także banki przekazując im często swoje rekomendacje odnośnie udzielania kredytów hipotecznych.